Zomer

Hallo Marian en Jaap,

Ik blijf het enorm leuk vinden om zo nu en dan te lezen via een blog of via internet hoe het met jullie vergaat op het – zo te lezen – zo mooie Bonaire. Wat leuk dat de vakantie naar Suriname was. Hopelijk ben je daar uitgerust van alle werkzaamheden die je momenteel doet. Fijn dat je naast alle moeite ook zo veel energie haalt uit wat je daar doet. Grappig dat die Hollanders die uit het gure Nederland komen met hun plannen helemaal niet begrijpen hoe de dingen het beste werken in dat klimaat. Bijstellen, verantwoorden en geduld zijn dus belangrijke woorden. Ik hoop dat het je lukt om naar tevredenheid van jezelf datgene voor elkaar te krijgen wat je voor ogen hebt wat goed is voor de mensen op Bonaire. Veel wijsheid en zegen hiervoor toegewenst.

Henk heeft ook een andere wending gemaakt. Hij is bestuurlijk directeur af. De 2 kapiteins op het schip hadden elk een andere visie en zijn 2 totaal verschillende mensen die elkaar niet aanvulden, wat geweldig geweest was, maar elkaar niet konden naderen. Nu wilde Henk altijd al wat anders gaan doen zo rond zijn 58 ste, en nu is de stap om te wijzigen wat eerder in gang gezet. Hij geeft zijn (ex)mede-directeur de kans om orde op zaken te zetten qua kennis in huis (behalen van diploma’s of binnenhalen van derden) gedurende 2 en een half jaar. Vanaf januari 2016 gaat hij in 4 dagen nog maar 40 uur werken bij De Wit en de vijfde dag gaat hij aan de gang met het opzetten van een nieuw bedrijf waarbij hij zichzelf met zijn expertise ter beschikking stelt voor andere bedrijven of wie hem dan ook nodig heeft. Hij gaat zich specialiseren op een bepaalde manier van 3D tekenen van installaties. Met zijn kennis en expertise zal dit wel gaan lukken. Hij komt dus weer thuis werken. Zijn kantoor is weer helemaal ingericht en uitgebreid met diverse monitoren en nieuwe tekenprogramma’s. Hij doet nu aan zelfstudie maar zal in het najaar een cursus volgen om zich alles eigen te maken.
Het mededelen van Henk dat hij dit ging doen was even een schok voor me. Hij had alles al doordacht maar ik zat vol vragen. Die heb ik kunnen stellen en ik heb er alle vertrouwen in. Ik heb het standpunt ingenomen dat zolang hij nog heerlijk naast me ligt te slapen ik de laatste zal zijn die daarover wakker zou gaan liggen. Ik hoor van hem: “Het is goed zo” en dat meent hij ook. Een nieuwe uitdaging dus voor hem en hij heeft er zin in.

Bij mij zelf is er niet veel veranderd. Ik geef nog steeds les op de lagere school, heb er zelfs 2 uren meer lesgeven bij op een andere locatie waar ze omhoog zaten. Een leuke kleine locatie waar iedereen iedereen kent en ik merk hoeveel voordeel dat geeft. Het is zoveel beter voor de kinderen als de school klein is (maar 120 leerlingen). Op de locatie Duinroos zitten namelijk zo’n 450 leerlingen. De klassen daar zitten allemaal tussen de 26 en 33 leerlingen. En tegenwoordig heeft de school een zorgverplichting d.w.z. je krijgt nu ook leerlingen binnen die meer mankeren zonder – in mijn geval – extra handjes om deze beter te begeleiden (zwaarder autisme) Zo zie je maar, leef je in een “ontwikkeld” land, loop je tegen dit soort problemen aan. Ik heb het te doen met mijn collega’s die voor de klas staan. Ze “moeten” zoveel. De kinderen worden in mijn optiek overladen, kunnen bijna geen kind meer zijn die zich op eigen tijd en wijze ontwikkelen. Hopelijk zal het tij nog eens keren, maar ik ben er bang voor. De hele maatschappij zit hier langzamerhand zo in elkaar: alles gaat om presteren.
Hoe ouder ik word, hoe anders ik met de dingen die gebeuren in de gymzaal om ga. Praktisch (fysiek) lever ik langzaam wat in. Allemaal pijntjes hier en daar inherent aan de leeftijd wellicht (ja mevrouw, gezien uw leeftijd….ha ha), het beroep en het vele sporten wat ik heb gedaan. De kinderen meer mee laten helpen met neerzetten van toestellen, meer inschakelen bij elkaar hulpverlenen, energie verdelen over de dag. Dat is het beste.

De vakantiegasten kwamen zonet langs dat ze weggaan (wij hebben van de vroegere kantine en kantoren boven een vakantiewoning gemaakt omdat we 2 en een half jaar terug een nieuw bedrijfspand hebben gekocht, ik weet niet of jullie dit al wisten, bij deze). Ik moet daar dus nu naartoe. Word vast nog wel een keer vervolgd. Nogmaals, alle goeds voor jullie beiden. Lieve groet vanuit het ietwat koude/natte Nederland. Trijnie

Marian en Jaap op Bonaire

Voor ons begon de zomerse periode met onze reis naar Suriname: een onvergetelijke belevenis. Daarna merkten we in het zwembad heel goed dat het vakantietijd was. Veel bewoners van ons complex hadden kinderen en familieleden uit Nederland te logeren. In het zwembad krioelt het dan soms van de kinderen en emmertjes en dolfijnen en groene krokodillen. De praatjes op de rand van het zwembad zijn vaak van medische aard, een aardige afwisseling met de periode waarin de kerkelijke beslommeringen toch vaak de boventoon voerden in onze gesprekken. In de huizen op ons complex worden veel specialisten van VU-AMC ondergebracht, al dan niet met gezin. Meestal blijven ze voor enkele maanden, soms langer, soms ook veel korter. Dat geeft een zeer wisselend palet aan gespreks- en zwempartners, soms leidend tot blijvende contacten ook na hun vertrek.
Gelukkig zijn er ook enkele gezinnen en stellen die hier permanent wonen en hier ook…

View original post 373 more words

Advertisements

Jungle

Wahw Jaap en Marian, wat zien jullie toch veel. Prachtig neergezet in je verhaal. Ik heb ervan genoten en wens jullie ook op het nu dorre en droge bonaire heel veel woonplezier toe. groetjes uit het langzamerhand steeds warmer wordende Katwijk. Voor zaterdag verwachten ze 32 graden. Ik moet het eerst nog zien en anders zal het geen lang leven hebben zoals meestal het geval is. Lieve Groeten van ons, Henk en Trijnie

Marian en Jaap op Bonaire

Suriname bestaat voor 96% uit oerwoud. Maar een bezoek aan Suriname begint en eindigt uiteraard in de hoofdstad Paramaribo. Ruim de helft van de Surinamers is er woonachtig en het is ook centraal gelegen in het land. De stad is zeker bezienswaardig. Een groot deel van de binnenstad – met houten huizen in koloniale stijl, daterend uit de 18e en 19e eeuw – staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Vanuit Paramaribo verkennen we de kuststrook tot aan Nieuw-Nickerie in het westen, liefst 5 uur rijden (enkele reis) tot Albina in het oosten. Vanuit Albina – gelegen aan de Marowijne tegenover de Frans-Guyaans stad St. Laurent – reizen we per bootje naar Galibi, een dorpje van de Caraïbe-indianen. Tijdens een rondwandeling door het dorp zien we dat de tijd hier bijkans stil heeft gestaan. Mensen leven er zoals hun voorouders van eeuwen her. Het is er nogal stil, mannen zijn op…

View original post 430 more words